Choroby psychiczne – CHAD – depresja – mania

Niedawno miałem zaszczyt przeprowadzić wywiad z Sandrą Wolską, jedyną polską pisarką cierpiącą na chorobę afektywną dwubiegunową, która swoje przeżycia osobiste postanowiła opisać w książce „Jest gdzieś świat inny od tego”. Jest to jedyny w tej chwili wywiad z Sandrą Wolską, który zostaje poniżej opublikowany specjalnie dla Was, Drodzy Czytelnicy.

Admin: Co skłoniło Cię do napisania książki?

Sandra Wolska: Do napisania książki skłoniły mnie traumatyczne przeżycia z dzieciństwa oraz dobrowolny pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Chociaż od lat marzyłam o pisarstwie to jednak pomysł na taką książkę pojawił się zupełnie nieoczekiwanie, zaraz po przyjeździe do szpitala. Poczułam w sobie taki przypływ emocji, które albo mogły eksplodować, albo zrodzić powieść. Wybrałam tę łagodniejszą formę „wyżycia” się.

Admin: Podobno ludzie cierpiący na chorobę afektywną – dwubiegunową są bardziej wrażliwi i twórczy. Czy możesz powiedzieć, że też coś zawdzięczasz tej chorobie?

Sandra Wolska: Rzeczywiście. Skrajne emocje i te pozytywne i negatywne jakie przeżywa chory mogą uczynić go wrażliwszym, powiedziałabym bardziej tkliwszym w odbiorze świata. Dlatego w manii bardziej kochamy, bardziej cieszymy się czy złościmy a w depresji bezdennie smucimy. Choć brzmi to jak paradoks, to chyba doświadczanie tej choroby rzeczywiście może wzbogacać, stawać się źródłem twórczych pomysłów ale też może popychać do desperackich czynów, na jakie będąc zdrowymi, nigdy byśmy się nie zdobyli. CHad, to obosieczna broń, którą możemy wymierzyć przeciwko sobie. Czy zawdzięczam coś tej chorobie? Tak. Jestem pewna, że gdyby nie maniakalne poczucie siły i pewności siebie, nigdy nie zdecydowałabym się na wydanie książki.

Admin: O czym tak naprawdę jest „Jest gdzieś świat inny od tego”?

Sandra Wolska: To powieść rozpoczynająca się i kończąca w murach szpitala psychiatrycznego. W zasadzie to miejsce stało się pretekstem do odbycia podróży do wnętrza duszy autora, jego przeszłości a także dzieciństwa. „Inny świat” to ograniczona przestrzeń, do której mają dostęp nie tylko leczący się pacjenci psychiatryczni czy personel medyczny ale za sprawą autora także czytelnicy jego debiutu. Jest więc to także ich podróż, podczas której zwiedzają skromnie urządzone sale i inne pomieszczenia szpitala, uczestniczą w trudach życia w tym nieprzyjaznym i obcym środowisku, smakują nijakie potrawy i łykają mnóstwo leków. Książka jest na tyle szczegółowa, że niemal pozwala czytelnikowi przenieść się w tę mało dostępną rzeczywistość i nie pozostawia miejsca na nudę.

Admin: Czy nie miałaś oporów, żeby dzielić się z czytelnikami takimi szczegółami z Twojego życia? Są to z pewnością opisy bardzo trudnych przeżyć, które mimo wszystko zdecydowałaś się uzewnętrznić i opublikować.

Sandra Wolska: Oczywiście, że miałam i do dziś to przeżywam. Odarłam się przecież z prywatności, podzieliłam się bardzo osobistymi poglądami i traumatycznym doświadczeniem z dzieciństwa. I choć to boli to także oczyszcza, uwalnia od obowiązku zachowania najbardziej wstydliwej, rodzinnej tajemnicy. Wreszcie, po wielu latach tragiczne wspomnienia przestały mnie palić i ciążyć, przestały też wywoływać we mnie poczucie winy za niepopełnione czyny.

Admin: Ile prawdy, a ile fikcji jest w tej książce?

Sandra Wolska: Bohaterem książki jest oczywiście sam autor ale nie tylko. Każda opisana w niej postać, wspomnienia z przeszłości czy większość zdarzeń są autentyczne. Codzienność za szpitalnymi murami, tragiczne przeżycia innych pacjentów, ich wieloletnie zmagania z chorobą, dostarczyły całe mnóstwo wystarczających faktów, by nie trzeba było upiększać treść wzruszającą fikcją. Oczywiście autor uruchomił także swoją wyobraźnię ale tylko w tych sytuacjach, które nie odwołują się do jego czy cudzych przeżyć a jedynie wzbogacają treść o drobne epizody czy rozbudowane dialogi. Nieprawdziwe są również imiona i nazwiska za wyjątkiem tych postaci, które nie chciały ich zmieniać. Wszystko to sprawia, że książka jest na tyle prawdziwa na ile w odbiorze rzeczywistości nie myli się sam autor.

Admin: Myślę, że jeżeli gdzieś myliłaś się w odbiorze rzeczywistości, to pewnie z powodu choroby, co właśnie dla czytelników może być ciekawe.

Sandra Wolska: Mam taką nadzieję.

Admin: Czy pomimo poruszenia głównie trudnych tematów możemy spodziewać się odrobiny humoru?

Sandra Wolska: Jak najbardziej. Książka nie jest pozbawiona humoru, pisana jest błyskotliwym i nieco ciętym językiem. Zamiarem autora było nie tyle wzruszanie czy wprowadzenie czytelnika w stan smutku ile pokazanie, że walcząc z chorobą można zachować do niej dystans, można śmiać się z siebie, stwarzać zabawne sytuacje, rozwijać się i mimo wszystko trzeźwo myśleć.

Admin: Jakie wartości są dla Ciebie najważniejsze?

Sandra Wolska:Traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa, zmagania z psychozą, chronicznym lękiem, strachem przed uduszeniem, uczuciem bezsilności wobec tragicznych zdarzeń dziejących się obok, zawsze wystawiają na próbę moje zaufanie do Boga, sens życia, moje istnienie. Jako osoba wierząca i czytająca Biblię zadaję sobie pytanie, na jakie jeszcze przykre doświadczenia czy moje, czy ludzkości pozwoli Bóg, zanim położy temu wszystkiemu kres. Czy to wytrzymam, czy się nie poddam? Właśnie zachowanie głębokiej wiary i sił jest dla mnie najwyższą wartością, dlatego jest ona także tematem moich książkowych dyskusji. Ale nie tylko. Inną równie cenną wartością jest miłość jaką obdarzył mnie mąż oraz dzieci. Bez niej nie byłoby możliwe moje dlasze istnienie. To one wielokrotnie mnie wspierały, przekonywały, że jestem im potrzebna. I robią to nadal. Dla takich bezcennych wartości nie tylko warto żyć ale przede wszystkim należy walczyć o jego jakość, do tego stopnia, by przy tobie innym również żyło się lepiej.

Admin: Czy te wartości pomogły Ci przetrwać trudne okresy i w końcu wydać powieść?

Sandra Wolska: Z całą pewnością. Odczuwanie ogromu miłości ze strony najbliższych uzdatniło mnie do jej odwzajemniania, pomogło przetrwać najtrudniejsze lata, podczas których marzyłam o śmierci. Z kolei przekonanie o tym, że mój los nie jest Bogu obojętny, że się mną interesuje i wspiera, chroniły mnie przed zrobieniem sobie krzywdy.
Czy dzięki temu wydałam książkę? Na pewno dzięki moim cichym bohaterom nabrałam sił do realizacji marzeń. A jednym z nich było napisanie książki.

Admin: Plany na przyszłość?

Sandra Wolska: Właśnie kończę drugą część „Innego świata”. Piszę również dla dzieci „Baśń o zmarnowanym czasie” oraz tworzę Tomik wierszy. Jednym słowem pragnę rozwijać się jako pisarka i mam nadzieję, że nie tylko będzie to miłe przeżycie wyłącznie dla mnie ale również dla każdego, kto zechce czytać twory mojej bogatej wyobraźni. Może właśnie dlatego widzę siebie bardziej jako bajkopisarkę. Pomysły na fantastyczne, inne światy same mnożą się w mojej głowie. Boje się tylko tego, że na ich spisanie nie starczy mi życia.

Admin: Gdzie możemy kupić Twoją książkę?

Sandra Wolska: W księgarni internetowej radwan.pl lub u mnie, pisząc na adres e-mail alexxxxa11@wp.pl

Admin: Dziękuję za rozmowę.

Sandra Wolska: Dziękuję.