Admin: Co skłoniło Cię do napisania książki?

Sandra Wolska: Do napisania książki skłoniły mnie traumatyczne przeżycia z dzieciństwa oraz dobrowolny pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Chociaż od lat marzyłam o pisarstwie to jednak pomysł na taką książkę pojawił się zupełnie nieoczekiwanie, zaraz po przyjeździe do szpitala. Poczułam w sobie taki przypływ emocji, które albo mogły eksplodować, albo zrodzić powieść. Wybrałam tę łagodniejszą formę „wyżycia” się.

Admin: Podobno ludzie cierpiący na chorobę afektywną – dwubiegunową są bardziej wrażliwi i twórczy. Czy możesz powiedzieć, że też coś zawdzięczasz tej chorobie?

Sandra Wolska: Rzeczywiście. Skrajne emocje i te pozytywne i negatywne jakie przeżywa chory mogą uczynić go wrażliwszym, powiedziałabym bardziej tkliwszym w odbiorze świata. Dlatego w manii bardziej kochamy, bardziej cieszymy się czy złościmy a w depresji bezdennie smucimy. Choć brzmi to jak paradoks, to chyba doświadczanie tej choroby rzeczywiście może wzbogacać, stawać się źródłem twórczych pomysłów ale też może popychać do desperackich czynów, na jakie będąc zdrowymi, nigdy byśmy się nie zdobyli. CHad, to obosieczna broń, którą możemy wymierzyć przeciwko sobie. Czy zawdzięczam coś tej chorobie? Tak. Jestem pewna, że gdyby nie maniakalne poczucie siły i pewności siebie, nigdy nie zdecydowałabym się na wydanie książki.

Admin: O czym tak naprawdę jest „Jest gdzieś świat inny od tego”?

Sandra Wolska: To powieść rozpoczynająca się i kończąca w murach szpitala psychiatrycznego. W zasadzie to miejsce stało się pretekstem do odbycia podróży do wnętrza duszy autora, jego przeszłości a także dzieciństwa. „Inny świat” to ograniczona przestrzeń, do której mają dostęp nie tylko leczący się pacjenci psychiatryczni czy personel medyczny ale za sprawą autora także czytelnicy jego debiutu. Jest więc to także ich podróż, podczas której zwiedzają skromnie urządzone sale i inne pomieszczenia szpitala, uczestniczą w trudach życia w tym nieprzyjaznym i obcym środowisku, smakują nijakie potrawy i łykają mnóstwo leków. Książka jest na tyle szczegółowa, że niemal pozwala czytelnikowi przenieść się w tę mało dostępną rzeczywistość i nie pozostawia miejsca na nudę.

Admin: Czy nie miałaś oporów, żeby dzielić się z czytelnikami takimi szczegółami z Twojego życia? Są to z pewnością opisy bardzo trudnych przeżyć, które mimo wszystko zdecydowałaś się uzewnętrznić i opublikować.

Sandra Wolska: Oczywiście, że miałam i do dziś to przeżywam. Odarłam się przecież z prywatności, podzieliłam się bardzo osobistymi poglądami i traumatycznym doświadczeniem z dzieciństwa. I choć to boli to także oczyszcza, uwalnia od obowiązku zachowania najbardziej wstydliwej, rodzinnej tajemnicy. Wreszcie, po wielu latach tragiczne wspomnienia przestały mnie palić i ciążyć, przestały też wywoływać we mnie poczucie winy za niepopełnione czyny.

Admin: Ile prawdy, a ile fikcji jest w tej książce?

Sandra Wolska: Bohaterem książki jest oczywiście sam autor ale nie tylko. Każda opisana w niej postać, wspomnienia z przeszłości czy większość zdarzeń są autentyczne. Codzienność za szpitalnymi murami, tragiczne przeżycia innych pacjentów, ich wieloletnie zmagania z chorobą, dostarczyły całe mnóstwo wystarczających faktów, by nie trzeba było upiększać treść wzruszającą fikcją. Oczywiście autor uruchomił także swoją wyobraźnię ale tylko w tych sytuacjach, które nie odwołują się do jego czy cudzych przeżyć a jedynie wzbogacają treść o drobne epizody czy rozbudowane dialogi. Nieprawdziwe są również imiona i nazwiska za wyjątkiem tych postaci, które nie chciały ich zmieniać. Wszystko to sprawia, że książka jest na tyle prawdziwa na ile w odbiorze rzeczywistości nie myli się sam autor.

Admin: Myślę, że jeżeli gdzieś myliłaś się w odbiorze rzeczywistości, to pewnie z powodu choroby, co właśnie dla czytelników może być ciekawe.

Sandra Wolska: Mam taką nadzieję.

Admin: Czy pomimo poruszenia głównie trudnych tematów możemy spodziewać się odrobiny humoru?

Sandra Wolska: Jak najbardziej. Książka nie jest pozbawiona humoru, pisana jest błyskotliwym i nieco ciętym językiem. Zamiarem autora było nie tyle wzruszanie czy wprowadzenie czytelnika w stan smutku ile pokazanie, że walcząc z chorobą można zachować do niej dystans, można śmiać się z siebie, stwarzać zabawne sytuacje, rozwijać się i mimo wszystko trzeźwo myśleć.

Admin: Jakie wartości są dla Ciebie najważniejsze?

Sandra Wolska:Traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa, zmagania z psychozą, chronicznym lękiem, strachem przed uduszeniem, uczuciem bezsilności wobec tragicznych zdarzeń dziejących się obok, zawsze wystawiają na próbę moje zaufanie do Boga, sens życia, moje istnienie. Jako osoba wierząca i czytająca Biblię zadaję sobie pytanie, na jakie jeszcze przykre doświadczenia czy moje, czy ludzkości pozwoli Bóg, zanim położy temu wszystkiemu kres. Czy to wytrzymam, czy się nie poddam? Właśnie zachowanie głębokiej wiary i sił jest dla mnie najwyższą wartością, dlatego jest ona także tematem moich książkowych dyskusji. Ale nie tylko. Inną równie cenną wartością jest miłość jaką obdarzył mnie mąż oraz dzieci. Bez niej nie byłoby możliwe moje dlasze istnienie. To one wielokrotnie mnie wspierały, przekonywały, że jestem im potrzebna. I robią to nadal. Dla takich bezcennych wartości nie tylko warto żyć ale przede wszystkim należy walczyć o jego jakość, do tego stopnia, by przy tobie innym również żyło się lepiej.

Admin: Czy te wartości pomogły Ci przetrwać trudne okresy i w końcu wydać powieść?

Sandra Wolska: Z całą pewnością. Odczuwanie ogromu miłości ze strony najbliższych uzdatniło mnie do jej odwzajemniania, pomogło przetrwać najtrudniejsze lata, podczas których marzyłam o śmierci. Z kolei przekonanie o tym, że mój los nie jest Bogu obojętny, że się mną interesuje i wspiera, chroniły mnie przed zrobieniem sobie krzywdy.
Czy dzięki temu wydałam książkę? Na pewno dzięki moim cichym bohaterom nabrałam sił do realizacji marzeń. A jednym z nich było napisanie książki.

Admin: Plany na przyszłość?

Sandra Wolska: Właśnie kończę drugą część „Innego świata”. Piszę również dla dzieci „Baśń o zmarnowanym czasie” oraz tworzę Tomik wierszy. Jednym słowem pragnę rozwijać się jako pisarka i mam nadzieję, że nie tylko będzie to miłe przeżycie wyłącznie dla mnie ale również dla każdego, kto zechce czytać twory mojej bogatej wyobraźni. Może właśnie dlatego widzę siebie bardziej jako bajkopisarkę. Pomysły na fantastyczne, inne światy same mnożą się w mojej głowie. Boje się tylko tego, że na ich spisanie nie starczy mi życia.

Admin: Gdzie możemy kupić Twoją książkę?

Sandra Wolska: W księgarni internetowej radwan.pl lub u mnie, pisząc na adres e-mail alexxxxa11@wp.pl

Admin: Dziękuję za rozmowę.

Sandra Wolska: Dziękuję.

Ellenbogen z zespołem wykazali wcześniej, że poziom kortyzolu u dzieci rodziców dotkniętych chorobą dwubiegunową był wyższy niż u dzieci rodziców zdrowych. W obecnych badaniach mierzono poziom kortyzolu u tych samych osób w trakcie długotrwałych okresów stresu oraz epizodyczne. W obu przypadkach u dzieci rodziców z chorobą dwubiegunową poziom kortyzolu był o wiele większy niż u dzieci rodziców bez zaburzeń.

„Nasze badanie pokazuje, że dzieci rodziców z CHAD są biologicznie bardziej podatne na odczuwanie stresu w ich środowisku naturalnym w porównaniu z rówieśnikami mającymi rodziców wolnych od chorób psychicznych”, mówi Ellenbogen. Ta wysoka reaktywność na stres może być jednym z wyjaśnienień, dlaczego potomstwo osób z zaburzeniami nastroju jest później w znacznym stopniu narażone na podobne schorzenia.

„Uważamy, że może uda się zrozumieć, gdzie możemy interweniować, aby zapobiec rzeczywiście zwiększonej wrażliwości z krajów rozwijających się”, kontynuuje Ellenbogen. „Wierzymy, że ta wrażliwość rozwija w okresie dzieciństwa. Mamy nasze podejrzenia, że można uczyć rodziców i ich potomstwa, w jaki sposób radzić sobie ze stresem, jak radzić sobie z problemami, zanim staną się większymi stresorami i trudnościami. Będzie to miało ogromne znaczenie.”

O kortyzolu

Kortyzol jest hormonem, który jest produkowany przez organizm w odpowiedzi na niepokój. Według naukowców można go używać do monitorowania odpowiedzi na stres biologiczny.

Źródło: medicalnewstoday.com

Polacy są tak agresywni, a to dlatego, że nie ma słońca
nieomal przez siedem miesięcy w roku, a lato nie jest gorące
tylko zimno i pada zimno i pada na to miejsce w środku Europy…

Nie ukrywajmy, brak Słońca nam doskwiera. Około 10% Polaków cierpi na sezonowe zaburzenie afektywne.

Jak walczyć z pogarszającym się nastrojem?

Oto kilka rad, które mogą Ci pomóc:

1. Łap Słońce – gdy tylko wiesz, że będziesz miał/a możliwość wystawienia się na działanie promieni słonecznych – korzystaj!

2. Uprawiaj sporty, rekreację – wysiłek wyzwala pozytywne emocje. Zacznij biegać, kup kijki i uprawiaj nordic walking (idealne na jesienną aurę), pływaj, jeździj na rowerze i chodź na siłownię. Znajdź coś dla siebie!

3. Znajdź czas na swoje hobby – skoncentrowanie się na tym, co naprawdę lubisz, pozwoli Ci na odreagowanie od codziennych problemów.

4. Przebywaj wśród ludzi tryskających energią (nie potępiam emo:), ale przygnębiające towarzystwo przygnębia Ciebie) – kto z kim przestaje, takim się staje!

5. Ubieraj się kolorowo. Nie bądź jak mżawka, ale jak kolorowe liście. Sam wygląd również kształtuje człowieka. Gdy założysz garnitur, czujesz się bardziej dostojnie. Gdy ubierzesz się kolorowo – myśli będą bardziej kolorowe.

6. Jedz dużo warzyw – zdrowa dieta korzystnie wpłynie na Twoje samopoczucie (tu polecam e-booka o diecie „surowej”, ale smacznej i skutecznej).

7. Wyznacz sobie cele. Co chcesz osiągnąć w ciągu najbliższych „ciemnych” miesięcy? Możesz poprawić coś w sobie, możesz wyznaczyć cele rodzinne, zawodowe…i zacznij działać! Zapisze je na kartce i pamiętaj o ich realizacji każdego dnia!

Są sposoby, żeby przetrwać jesienną chlapę, niskie temperatury, długie wieczory i brak Słońca. Jeżeli Cię jednak depresja dopadnie – spróbuj może skorzystać z telefonów zaufania, których numery podaję tutaj.

Może masz jakieś swoje metody, które ułatwiają Ci przetrwanie do wiosny? Podziel się swoją wiedzą! Możesz pomóc innym wpisując w komentarzu swój sposób na sezonowe zmiany nastroju!

Dziecięcy CHAD i ADHD są bardzo poważnymi zaburzeniami rozwojowymi, których objawami są między innymi takie cechy behawioralne jak impulsywność, drażliwość i problemy uwagi.
Korzystając z funkcjonalnego rezonansu magnetycznego, naukowcy z UIC zbadali aktywność mózgu dzieci podczas wykonywania zadań pamięciowych związanych z oglądaniem różnych wyrazów twarzy takich jak zły, szczęśliwy lub neutralny.

Dzieci w wieku od 10 do 18, zostały poproszone o zapamiętanie twarzy i naciśnięcie przycisk w skanerze MR jeśli zobaczą tą samą twarz, która była przedstawiona dwie próby wcześniej. W badaniu wzięło udział 23 nieleczonych dzieci z chorobą dwubiegunową, 14 nieleczonych dzieci z ADHD i 19 osób zdrowych.

„To prosty, ale elegancki test pracy pamięci, który opowiada nam sporo o tym, jak mózg dzieci zapamiętuje bodźce takie jak twarze czy obiekty”, mówi Alessandra Passarotti, profesor psychiatrii na UIC i główny autor badania. „Dodaliśmy również emocjonalny składnik – bo zaburzenia objawiają się deficytami emocji- aby pokazać jak na pracę pamięci wpływają wyzwania emocjonalne.”

Naukowcy odkryli, że zarówno CHAD jak i ADHD objawia się dysfunkcjami w korze przedczołowej w stosunku do grupy zdrowej, jednak grupa z ADHD miała najpoważniejsze zaburzenia w tym istotnym rejonie. Kora przedczołowa kontroluje zachowania takie jak impulsywność oraz funkcje wykonawcze i złożone oraz procesy poznawcze takie jak pamięć, uwaga i język.

Z perspektywy leczenia i nauki, kolejnym krokiem badaczy i klinicystów jest dowiedzieć się, jak pomóc pacjentom korzystać z ich kory przedczołowej, powiedziała Passarotti.

Naukowcy odkryli również, że podczas gdy w grupie ADHD występują większe zaburzenia w pracy układów pamięci w mózgu, grupa z CHAD miała większe deficyty w regionach mózgu zaangażowanych w przetwarzanie i kontrolę emocji.

Teraz badacze zaczynają rozróżniać dwa zaburzenia na poziomie sieci mózgu, a nie tylko na poziomie zachowań. Długoterminowym celem jest opracowanie testów diagnostycznych na podstawie neurologicznych i behawioralnych markerów choroby, które mogą być wykorzystywane w ustaleniach klinicznych. Obecnie pacjenci diagnozowani są za pomocą środków klinicznych, kwestionariuszy, skal zachowań i na podstawie rozmów z rodzicami.

Dla lekarzy trudne jest rozróżnienie między dwoma zaburzeniami na podstawie wskaźników behawioralnych, które mogą prowadzić do błędnej diagnozy i podania złych leków, a co za tym idzie nasilenia objawów oraz większej frustracji dzieci i rodziców, stwierdziła Passarotti, badacz w Instytucie Badań Nieletnich UIC.

Podczas gdy naukowcy nadal nie rozumieją wszystkich deficytów neurologicznych, które charakteryzują ADHD i dziecięce CHAD, wiedzą natomiast, że leczenie lekiem, który działa na ADHD nie działa w chorobie afektywnej dwubiegunowej.

„W praktyce, jeśli dziecku z chorobą dwubiegunową podany zostanie lek stymulant podawany w ADHD, przejdzie ono w stan jeszcze głębszej manii, a to sprawia, że choroba będzie w głębszym stadium, a jeśli dziecku z ADHD podasz stabilizator nastroju powszechnie stosowany w CHAD, nie będzie można zauważyć żadnej poprawy”, mówi Passarotti.

„Mamy nadzieję, że mogąc lepiej rozróżniać te dwie ciężkie choroby rozwojowe, możemy pomóc rozwijać bardziej precyzyjne diagnozy i bardziej ukierunkowane leczenia CHAD i ADHD.”

Współautorami badań są dr. Mani Pavuluri, the Berger-Colbeth Term Chair in Child Psychiatry i dyrektor Pediatric Brain Research and Intervention Center at UIC, oraz John Sweeney, profesor psychiatrii, neurologii i psychologii i dyrektor Center for Cognitive Medicine at UIC.

Źródło: University of Illinois w Chicago

medicalnewstoday.com

Źródło:

medicalnewstoday.com

Glenn Morris wraz z zespołem podkreślają, że stosowanie walproinianu, który został wprowadzony 40 lat temu jako lek zapobiegający napadom padaczki, zostało upowszechnione. Walproinian jest obecnie przepisywany na zaburzenia nastroju, migrenowe bóle głowy i zanik mięśni kręgosłupa (SMA), rzadką genetyczną chorobę powodującą utratę kontroli nad mięśniami i poruszaniem się. Wielu pacjentów cierpiących na SMA ma słabe kości wynikające z samego ich schorzenia, a sytuację pogarsza dodatkowo stosowanie walproinianu. Lekarze wiedzieli o ubocznym efekcie utraty masy kostnej, ale do tej pory nie było molekularnego wyjaśnienia.
W celu wyjaśnienia efektu osłabienia kości, naukowcy zbadali wpływ walproinianu na ponad 1 000 białek w komórkach pacjentów z zanikiem mięśni kręgosłupa. Okazało się, że walproinian ogranicza o 60% produkcję kolagenu, kluczowego białka nadającego kościom wytrzymałość. Lek obniża również o 28% poziom osteonektyny, która wiąże wapń i pomaga utrzymać masę kostną.

Źródło:

http://www.medicalnewstoday.com/articles/196848.php

W porównaniu do nieleczonych zwierząt, u szczurów leczonych przez miesiąc fenytoiną można było zauważyć ekspresję 508 genów w hipokampie i 62 genów w korze czołowej, w tym zaangażowanych w GABAergiczną i glutaminergiczną neurotransmisję, neuroprotekcję oraz inne geny uważane za kluczowe dla regulacji nastroju. Ponadto, niektóre z tych samych genów okazały się być modulowane przez klasyczne stabilizatory nastroju, takich jak lit i walproinian.

Tak więc wyniki tych badań wskazują, że podawanie fenytoiny kształtuje ekspresję genów zaangażowanych w regulację nastroju oraz genów, które są celem aktualnie stosowanych stabilizatorów. Dr Mariotti zauważył, że „wyniki tego badania dostarczają wstępnego wglądu w możliwe molekularne mechanizmy działania fenytoiny jako potencjalnego stabilizatora nastroju  oraz, bardziej ogólnie, patofizjologii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych.

Źródło:
Dr. Silvia Pellegrini
Society for Experimental Biology and Medicine
medicalnewstoday