Choroby psychiczne - CHAD - depresja - mania » depresja

Depresja i samobójstwo a zmiany biologiczne

admin — Tue, 30 Nov 2010 19:10:12 +0000

Osoby z depresją i myślami samobójczymi mają niski poziom hormonu stresu – kortyzolu – we krwi i ślinie. W ich płynie mózgowo-rdzeniowym znajdują się również substancje, które sugerują zwiększone ryzyko powstania stanu zapalnego.
Odkrycia te mogą przyczynić się do rozwoju nowych metod diagnostyki i leczenia pacjentów z myślami samobójczymi oraz popełniających próby samobójcze.
Doktor Daniel Lindqvist z Wydziału Psychoimmunologii Lund University przedstawił wyniki tych badań w swojej pracy doktorskiej. Jest on członkiem grupy badawczej pod kierunkiem dr Lena Brindin, która postrzega stany zapalne w mózgu jako zjawisko silnie powiązane z depresją. Jest to nowa teoria odrzucająca powszechny pogląd, że depresja jest związana tylko z brakiem serotoniny i noradrenaliny.
„Leki oparte na serotoninie leczą wielu pacjentów chorujących na depresję. Wierzymy jednak, że zapalenie jest pierwszym krokiem rozwoju depresji i to ono wpływa na poziom serotoniny i noradrenaliny” – stwierdza Daniel Lindqvist.
Jeden z artykułów w jego pracy opisuje fakt, że u pacjentów „samobójców” odnotowuje się w płynie mózgowo-rdzeniowym niezwykle wysokie poziomy substancji związanych z zapaleniem (cytokin). Najwyższe wskazania zauważono u osób z rozpoznaniem depresji oraz tych, którzy dokonali nagłych prób samobójczych, np. próbowali się powiesić.
Grupa badawcza w Zakładzie Psychiatrii w Lund przygotowuje się właśnie do przeprowadzenia badań opartych na tej teorii. Pacjentom z depresją będą podawane leki przeciwzapalne z nadzieją ograniczenia jej objawów.
Naukowcy uważają, że przyczyny zapalenia uruchamiającego cały proces depresji mogą być różne. Może to być poważna grypa, autoimmunologiczne choroby takie jak reumatyzm lub poważna alergia, która prowadzi do stanów zapalnych w organizmie. Prawdopodobnie jest to też związane z jakąś podatnością genetyczną – niektóre warianty genów mogą powodować, że niektóre osoby są bardziej wrażliwe niż inne.
Inne badania w pracy Daniela Lindqvista pokazują, że pacjenci z depresją i poważnymi zamiarami popełnienia samobójstwa odnotowano niski poziom hormonu stresu, kortyzolu, we krwi. Niski poziom kortyzolu zauważono także w próbkach śliny o osób kilka lat po próbie samobójczej. Z interpretacji wynika, że u osób cierpiących psychicznie depresja doszło do zaburzenia układu stresu.
„Pobieranie próbek krwi i śliny oraz ich analiza jest łatwa w wykonaniu. Kortyzol i substancje zapalne mogłyby byś wykorzystane jako markery samobójstwa i depresji”, podsumował Daniel Lindqvist.

Źródło: medicalnewstoday.com

Jesienna depresja, czyli jak wytrwać do wiosny?

admin — Mon, 22 Nov 2010 17:09:09 +0000

Nastała już późna jesień. Wiele osób zmagających się nie tylko z CHAD, ale również innymi zaburzeniami afektywnymi, zastanawia się jak tu wytrwać do wiosny i, mówiąc potocznie, nie załamać się. Każdy ma swoje sposoby na poprawienie sobie nastroju w pochmurne, deszczowe dni. Szczególnie dotkliwy są wczesne i długie wieczory. Może sam/sama wychodzisz do pracy, gdy jest ciemno? Może w pracy brakuje Ci światła słonecznego, a gdy już wyjdziesz, jest za późno, żeby wystawić się na zbawienne działanie naturalnego oświetlenia?
W Polsce musimy się zmagać z tym problemem przez znaczną część roku. Kazik Staszewski śpiewa w piosence „4 pokoje”:

Polacy są tak agresywni, a to dlatego, że nie ma słońca
nieomal przez siedem miesięcy w roku, a lato nie jest gorące
tylko zimno i pada zimno i pada na to miejsce w środku Europy…

Nie ukrywajmy, brak Słońca nam doskwiera. Około 10% Polaków cierpi na sezonowe zaburzenie afektywne.

Jak walczyć z pogarszającym się nastrojem?

Oto kilka rad, które mogą Ci pomóc:

1. Łap Słońce – gdy tylko wiesz, że będziesz miał/a możliwość wystawienia się na działanie promieni słonecznych – korzystaj!

2. Uprawiaj sporty, rekreację – wysiłek wyzwala pozytywne emocje. Zacznij biegać, kup kijki i uprawiaj nordic walking (idealne na jesienną aurę), pływaj, jeździj na rowerze i chodź na siłownię. Znajdź coś dla siebie!

3. Znajdź czas na swoje hobby – skoncentrowanie się na tym, co naprawdę lubisz, pozwoli Ci na odreagowanie od codziennych problemów.

4. Przebywaj wśród ludzi tryskających energią (nie potępiam emo:), ale przygnębiające towarzystwo przygnębia Ciebie) – kto z kim przestaje, takim się staje!

5. Ubieraj się kolorowo. Nie bądź jak mżawka, ale jak kolorowe liście. Sam wygląd również kształtuje człowieka. Gdy założysz garnitur, czujesz się bardziej dostojnie. Gdy ubierzesz się kolorowo – myśli będą bardziej kolorowe.

6. Jedz dużo warzyw – zdrowa dieta korzystnie wpłynie na Twoje samopoczucie (tu polecam e-booka o diecie „surowej”, ale smacznej i skutecznej).

7. Wyznacz sobie cele. Co chcesz osiągnąć w ciągu najbliższych „ciemnych” miesięcy? Możesz poprawić coś w sobie, możesz wyznaczyć cele rodzinne, zawodowe…i zacznij działać! Zapisze je na kartce i pamiętaj o ich realizacji każdego dnia!

Są sposoby, żeby przetrwać jesienną chlapę, niskie temperatury, długie wieczory i brak Słońca. Jeżeli Cię jednak depresja dopadnie – spróbuj może skorzystać z telefonów zaufania, których numery podaję tutaj.

Może masz jakieś swoje metody, które ułatwiają Ci przetrwanie do wiosny? Podziel się swoją wiedzą! Możesz pomóc innym wpisując w komentarzu swój sposób na sezonowe zmiany nastroju!

Depresja – 95 mln ludzi bez leczenia

admin — Mon, 18 Oct 2010 17:38:58 +0000

Wg obliczeń Światowej Organizacji Zdrowia 75% osób cierpiących na choroby psychiczne lub neurologiczne oraz uzależnienia jest wciąż nieleczonych. W tej sytuacji jest prawie 95 mln ludzi chorujących na depresję i ponad 25 mln na epilepsję. WHO wyjaśnia w przewodniku Intervention Guide przeznaczonym dla lekarzy i pielęgniarek niewyspecjalizowanych w chorobach psychicznych jak je diagnozować i zajmować się pacjentami.

Eksperci szacują, że około 25% światowej populacji przechodzi przez zaburzenia psychiczne w jakimś momencie swojego życia. W większości rejonów świata na cele leczenia chorób psychicznych przeznaczane jest mniej niż 2% wydatków na ochronę zdrowia, co powoduje pozostawienie olbrzymiej liczby ludzi bez dostępu do leczenia i opieki.

Źródło: World Health Organization (WHO)
medicalnewstoday.com

Partnerzy chorych na raka a ryzyko wystąpienia zaburzeń nastroju

admin — Sat, 25 Sep 2010 14:29:43 +0000

Nowa analiza stwierdza, że osoby, których partnerki mają raka piersi mają zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń nastroju, które są na tyle poważne, że wymagają hospitalizacji. Z opublikowanego niedawno online w CANCER, czasopiśmie American Cancer Society, badania wynika, że lekarze powinni zająć się zdrowiem psychicznym osób kochających kobiety chore na raka.

Choroby mogą wpłynąć na zdrowie psychiczne nie tylko chorych pacjentów, ale również ich najbliższych krewnych. Partnerzy są w szczególnej grupie ryzyka, ponieważ są poddani stresowi i mogą być pozbawieni wsparcia emocjonalnego, społecznego i ekonomicznego. Kilka niewielkich badań sugerowało, że partnerzy chorych na raka często mają poważne problemy psychospołeczne, jednak dane na temat ryzyka zachorowań partnerów na ciężką depresję są ograniczone.

Podczas 13 lat obserwacji, raka piersi rozpoznano u partnerek 20 538 mężczyzn. Stu osiemdziesięciu z tych mężczyzn było hospitalizowanych z chorobą afektywną. Mężczyźni, których partnerki wykryto raka piersi są o 39 procent bardziej narażeni na hospitalizację z powodu zaburzeń afektywnych w porównaniu z mężczyznami, których partnerki nie miały raka piersi. Mężczyźni, których partnerki zmarły na raka piersi mieli 3,6-krotnie zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń afektywnych w porównaniu z mężczyznami, których partnerki przeżyły.

„Diagnoza raka piersi wpływa nie tylko na życie chorego, ale może również poważnie wpłynąć na partnera”, stwierdza profesor Johansen z Institute of Cancer Epidemiology w Kopenhadze. „Sugerujemy przeprowadzanie jakichś badań przesiewowych partnerów chorych na raka w ogóle, a tych chorych na raka piersi w szczególności. Zbadanie czy występują objawy depresji może być ważne dla zapobiegania niszczycielskiego działania raka”. Prof Johansen jest również zwolennikiem wspólnego traktowania małżonków w klinicznym leczeniu raka.

Źródła:
medicalnewstoday.com
Wiley – Blackwell, AlphaGalileo Foundation.

Depresja podczas ciąży

admin — Thu, 18 Mar 2010 15:06:33 +0000

Kobiety ciężarne w depresji stają przed trudnym wyborem związanym z nieleczoną depresją oraz używaniem leków antydepresyjnych. Nowy raport amerykańskich naukowców próbuje pomóc lekarzom i pacjentom porównać ryzyko i korzyści różnych opcji leczenia.
Na podstawie przeglądu istniejących badań The American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG) i American Psychiatric Association (APA) przedstawia rekomendacje w leczeniu kobiet w okresie ciąży.
Depresja u kobiet w ciąży jest częstym zjawiskiem –od 14 do 23 procent kobiet ciężarnych doświadcza symptomów depresji. W 2003 roku około 13% kobiet zażywało leki antydepresyjne.
„Depresja u kobiet ciężarnych często nie jest diagnozowana i leczona, częściowo z powodu bezpieczeństwa” stwierdza główny autor raportu, Ann Yonkers, profesor Uniwersytetu Yale. „Mamy nadzieję, że raport będzie źródłem dla lekarzy, którzy dbają o kobiety ciężarne mające duże ryzyko wystąpienia zaburzeń depresyjnych”
Zarówno objawy depresji jak i stosowanie leków antydepresyjnych w ciąży związane są z negatywnymi konsekwencjami dla noworodka. Dzieci urodzone przez kobiety z depresją mają większe ryzyko drażliwości, mniejszej aktywności i uwagi, słabej ekspresji mimiką. Depresja i jej objawy są także związane ze zmianą wzrostu płodu i krótszymi okresami ciąży. Mimo, że dostępne badania pozostawiają jeszcze pytania bez odpowiedzi, niektóre z nich wskazują jednak, że pewne wady rozwojowe płodu, wady serca, płuc, nadciśnienie oraz zmniejszona waga urodzeniowa mogą być związane ze stosowaniem leków antydepresyjnych podczas ciąży.
Rozpoznanie depresji u kobiet w ciąży może być trudne, ponieważ jej objawy przypominają te związane z samą ciążą, jak zmiany nastroju, poziomu energii i apetytu. Kobiety z depresją częściej narażone są na słabą opiekę prenatalną i powikłania w czasie ciąży, takie jak nudności czy wymioty, a także na korzystanie z narkotyków, alkoholu i nikotyny.
Według raportu, niektóre pacjentki z łagodną lub umiarkowaną depresją można leczyć psychoterapią (indywidualną lub grupową) w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami. Omówiono schematy leczenia w typowych scenariuszach:
Kobiety planujące o zajście w ciążę.
-W wypadku kobiet biorących leki ze słabą depresją lub bezobjawową depresją przez ostatnie 6 miesięcy lub dłużej, korzystne może okazać się przerwanie leczenia. Przerwanie leczenia jest jednak nieodpowiednie w wypadku historii wielokrotnej, powtarzającej się depresji (lub psychoz, choroby afektywnej dwubiegunowej, innych chorób psychicznych wymagających leczenia farmakologicznego lub prób samobójczych)
-Kobiety z próbami samobójczymi w historii lub innymi zaburzeniami psychicznymi należy kierować do psychiatry na intensywne leczenie.
Kobiety w ciąży przyjmujące obecnie na leki na depresję
- Kobiety stabilnie psychicznie, które wolą przyjmować leki, mogą to zrobić po konsultacji z psychiatrą w celu omówienia zagrożeń i korzyści
- Kobiety, które chciałyby przerwać leczenie mogą spróbować terapii lekami przejściowymi, jeśli nie występują żadne objawy, w zależności od ich historii leczenia. Kobiety z nawracającą depresją pomimo leczenia medycznego, mogą zastąpić je psychoterapią, lub zastosować psychoterapię jako uzupełnienie do farmakoterapii
- Kobiety z ciężką depresją (próby samobójcze, niezdolność funkcjonalna, utrata masy ciała) powinny kontynuować farmakoterapię. Jeżeli pacjentka odmawia leczenia, powinna być zastosowana obserwacja i terapia alternatywna.

Kobiety w ciąży nie przyjmujące leków na depresję

- Psychoterapia może być korzystna dla kobiet, które wolą unikać leków antydepresyjnych.
- W wypadku kobiet, które wolą przyjmować leki, powinny zostać poddane ocenie zagrożenia i korzyści wynikające z wyboru leczenia, w tym takie czynniki jak stadium ciąży, objawy, historia depresji i innych warunków oraz okoliczności (np. czy jest palaczem, czy występują trudności z przybraniem na wadze).
Wszystkie kobiety w ciąży.
- Niezależnie od okoliczności, kobieta z objawami psychotycznymi lub myślami samobójczymi powinna natychmiast trafić do psychiatry w celu leczenia.

Źródło:

American College of Obstetricians and Gynecologists
American Psychiatric Association

Witamina D poprawia nastrój w czasie chłodnych miesięcy

admin — Tue, 09 Mar 2010 17:44:23 +0000

Być może odpowiedniej dawki witaminy D potrzebują mieszkańcy Chicago, aby przetrwać długą zimę, twierdzą naukowcy z Uniwersytetu Loyola w Chicago, Marcella Niehoff School of Nursing (MNSON). Ta substancja poprawia nastrój podczas zimowych miesięcy, kiedy dni są krótkie, a więcej czasu spędza się w pomieszczeniach zamkniętych.
„Niedobór witaminy D jest nadal problemem, pomimo, że ten składnik pokarmowy przynosi szerokie korzyści zdrowotne”, mówi prof. Sue Penckofer z MNSON. „W zimie w Chicago ten problem narasta, gdy ludzie spędzają więcej czasu z dala od światła słonecznego, które jest naturalnym źródłem witaminy D.”

Sama dieta nie jest wystarczająca to osiągania odpowiednich poziomów witaminy D. Połączenie odpowiedniego spożycia pokarmów z witaminą D, ekspozycja na światło słoneczne i kuracja suplementami zawierającymi witaminy D2i D3 może zmniejszać ryzyko wystąpienia pewnych objawów zdrowotnych. Optymalna zawartość tej witaminy w organizmie to 30-60 ng/ml 25(OH).
Członkowie wydziału Loyola planują podjąć dalsze badania przez ocenę, czy tygodniowa dawka witaminy D poprawia kontrolę stężenia cukru we krwi i nastrój u kobiet z cukrzycą. Depresja jest związana z podniesioną odpornością insulinową, więc ludzie cierpiący na cukrzycę mają większe ryzyko zachorowań na depresję niż ci bez cukrzycy. Kobiety mają również większe tendencje depresyjne i słabszą kontrolę cukru we krwi niż mężczyźni z cukrzycą.
„Jest dowód, sugerujący, że zwiększanie dawki witaminy D może zmniejszyć odporność na insulinę” mówi dr Penckofer. „Jeżeli uda nam się ustabilizować poziom insuliny, będziemy mogli w prosty i opłacalny sposób poprawić kontrolę stężenia cukru we krwi i zmniejszyć objawy depresji u tych kobiet.”
Loyola obecnie werbuje kobiety do badań klinicznych. Aby wziąć udział w badaniu, muszą być pomiędzy 18 a 70 rokiem życia, chorować stabilną cukrzycę typu 2, objawy depresji i brak innych poważnych chorób. Osiemdziesięciu kobietom z cukrzycą typu 2 będzie podawana tygodniowo dawka witaminy D (50000 jm) przez okres sześciu miesięcy. Uczestniczki będą badane trzykrotnie w tym czasie.
„Witamina D przynosi poważne korzyści dla naszego zdrowia, w szczególności w wypadku niektórych chorób przewlekłych”, mówi dr Penckofer. „Nasze badania mogą rzucić światło na rolę, którą odgrywa ta substancja w dwóch schorzeniach, na które cierpią miliony Amerykanów. Jeżeli potwierdzą się założenia, witamina D może okazać się ważnym dodatkiem w leczeniu osób z cukrzycą i depresją.

Źródło: Loyola University Health System

Powolny powrót psychochirurgii

admin — Sun, 07 Mar 2010 18:39:54 +0000

Psychochirurgia powraca. Ostatnio opublikowana seria przypadków pokazała, że tzw. głęboka stymulacja mózgu (DBS) ma zastosowanie w leczeniu zaburzeń obsesyjno – kompulsywnych, depresji i zespołu Tourette’a.

W aktualnym wydaniu Deutsches Arzteblatt International, autorzy Jens Kuhn (Uniwersytet w Kolonii) i Theo PJ Gründer (Max Planck Institute w Kolonii) opsują wprowadzenie do metody.

W celu ustalenia klinicznej użyteczności DBS w zakresie zaburzeń psychicznych, ocenie autorów zostały poddane badania terapeutyczne od 1980 do 2009. Odkryli poprawę między 35% a 75% w leczeniu odpornych zaburzeń obsesyjno – kompulsywnych, depresji oraz zespołu Tourette’a. Skutki niepożądane związane z DBS były zwykle niskie i najczęściej odwracalne poprzez modulację parametrów stymulacji.

Tak korzystnie mała ilość efektów ubocznych wcale nie jest niespodzianką, ponieważ metoda DBS jest dobrze znana, była stosowana przez 20 lat. W chorobie Parkinsona metoda została dowiedziono takiej efektywności metody, że została licencjonowana jako terapeutyczna na wiele lat. Wykonując głęboką stymulację mózgu, wszczepia się pacjentowi dwie elektrody, które dostarczają impulsów krótkich, impulsów elektrycznych o wysokiej częstotliwości, uruchamiając modulację funkcjonalnych obwodów neuronowych. Elektrody połączone są kablem z generatorem impulsów, który jest zwykle wszczepiony pod obojczyk.

Chociaż głęboka stymulacja mózgu wydaje się przedstawiać jako nowa perspektywa w leczeniu zaburzeń psychicznych, potrzebne są dalsze badania potwierdzające jej skuteczność, opisujące metodę działania i profil objawów niepożądanych, w szczególności długofalowych.

Źródło: Deutsches Aerzteblatt International