Choroby psychiczne - CHAD - depresja - mania » Badania naukowe

Omamy słuchowe a schizofrenia

nika — Sat, 12 Nov 2011 22:51:48 +0000

Jak się okazuje omamy słuchowe niekoniecznie muszą być objawami choroby. Prof. Marius Romme (University of Limburg in Maastricht, the Netherlands) twierdzi, że w naszym społeczeństwie żyje coraz więcej osób słyszących głosy, które nigdy nie były pacjentami psychiatrycznymi. Zdaniem prof. Romme słyszenie głosów samo w sobie nie jest objawem choroby, ale pojawia się u 2 – 3% populacji. Jeden na trzech staje się pacjentem psychiatrycznym, a dwóch na trzech dobrze funkcjonuje w społeczeństwie, nie potrzebuje więc opieki psychiatrycznej ani postawienia diagnozy psychiatrycznej.

Omamy słuchowe mogą być powiązane z tragicznymi wydarzeniami, jakie miały miejsce w życiu człowieka, np. może je wywołać trauma po samobójczej śmierci kogoś bliskiego. Według prof. Romme różnica między osobami słyszącymi głosy będącymi i niebędącymi pacjentami polega na zaakceptowaniu swojego stanu umysłu. U pacjentów psychiatrycznych ich głosy są uważane za nieuzasadnione i nieakceptowane. Metoda leczenia prof. Romme zakłada uznanie słyszanych głosów oraz nabywanie umiejętności ich kontrolowania, ale nie oznacza to akceptowanie samej treści słyszanych głosów.

Badania pokazują również, że samo słyszenie głosów nie jest związane ze schizofrenią. W badaniach populacji tylko 16% całej grupy osób słyszących głosy może być z rozpoznaniem schizofrenii. Jednak w kulturze zachodniej omamy słuchowe są najczęściej interpretowane jako przejaw schizofrenii, a pójście do psychiatry z takimi objawami daje 80% szans na jej zdiagnozowanie. Pacjentom podaje się leki neuroleptyczne, aby zmniejszyć objawy choroby. Wielu z nich przyjmuje bardzo wysokie dawki, co wpływa niekorzystnie na dalszy ich rozwój.

W 2007 roku założono w Wielkiej Brytanii INTERVOICE (The International Network for Training, Education and Research into Hearing Voices) z prof. Marius’em Romme na czele. Organizacja zrzesza osoby słyszące głosy, ich krewnych i przyjaciół, specjalistów od zdrowia psychicznego, w tym pielęgniarki, psychiatrów i psychologów. Członkowie Intervoice twierdzą, że najważniejszym czynnikiem ich działalności jest odpowiednie podejście do osobistego zaangażowania osób. Oznacza to, że wszyscy uczestnicy uznawani są za ekspertów od własnego doświadczenia. Widzą siebie najpierw jako ludzi, po drugie, jako partnerzy, a po trzecie mają różną, cenną wiedzę do zaoferowania. Może ona pochodzić z bezpośredniego doświadczenia słyszanego głosu lub z pracy z osobami słyszącymi głosy. Takie wzajemne wsparcie pomaga niewątpliwie w radzeniu sobie z trudnościami, jakich dostarcza m. in. obecna w dzisiejszych czasach dyskryminacja osób słyszących głosy.

Ruch Słyszących Głosy (The Hearing Voices Movement) zapoczątkowany przez prof. Romme w latach 80. ubiegłego wieku zdobywał uznanie w wielu krajach świata, m.in. Włochy, Finlandia (1995), Szwajcaria, Szwecja, Austria, Niemcy (1998), Norwegia, Dania, Japonia (1996), Izrael, Nowa Zelandia, Australia i USA (2006).

Zainteresowanym polecam stronę www.intervoiceonline.org.

Źródła:
www.psychminded.co.uk
wikipedia.org

Autyzm – wyodrębniono dwie postacie

admin — Tue, 13 Sep 2011 20:38:05 +0000

Odkryto, że autyzm jest schorzeniem dwupostaciowym. Rozróżniono dwa przypadki. W pierwszym mamy do czynienia z nadmiernym wzrostem mózgu. Ten typ dotyka wyłącznie chłopców, regresja zachodzi zazwyczaj po 18. miesiącu życia. W drugim rodzaju problemem jest niepoprawnie działający system odpornościowy. Odkrycia naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego zaprezentowano na Asia Pacific Autism Conference w Perth.

W ciągu pięciu lat naukowcy badali mózg, środowisko oraz geny 350 dzieci w wieku 2-3,5 roku. Zidentyfikowanie dwóch rodzajów astygmatyzmu badacze porównują do odkrycia różnych rodzajów nowotworów w latach 60. ubiegłego wieku. Pozwoliło to na zindywidualizowanie terapii, co przełożyło się oczywiście na rezultaty leczenia.
Dzięki rozpoznaniu rodzaju autyzmu lekarze będą się skupiać na terapii pod kątem danej dolegliwości – jeśli problem będzie dotyczył mózgu, nie będzie powodu, aby skupiać się na układzie odpornościowym. Dlatego ważne będzie zastosowanie wielu markerów, które pozwolą zdiagnozować dany rodzaj autyzmu.
Prawdopodobnie istnieje więcej odmian tego zaburzenia. Czekamy zatem na rezultaty kolejnych badań.

Nastrój Polaków a statystyki

admin — Fri, 02 Sep 2011 20:47:20 +0000

Wciąż poszukuję rzetelnych badań statystycznych dotyczących stricte chorób psychicznych Polaków, jednak natknąłem się na inne ciekawe statystyki: dane GUSu z 2009r. dotyczące nastroju Polaków. Zatem drodzy Polacy, jesteście szczęśliwi?

Jak się okazuje, większość Polaków podczas badania czuła się szczęśliwa (67%), pełna radości życia (64%) oraz chęci i energii do działania (58%).
Brawo Polacy! Może jednak nie jesteśmy narodem „narzekaczy”? Myślę, że to całkiem niezłe wyniki i życzę nam wszystkim coraz większych „wskaźników szczęścia”.
Badania ujawniają, że trzech na czterech Polaków przez cały miesiąc odczuwało spokój i opanowanie. Odczuwamy jednak na co dzień naszą gonitwę gospodarczą za Europą Zachodnią, bo co piąty Polak wyznał, że jest zmęczony, a co dziesiąty był wyczerpany. Mam nadzieję, że obecnie tuż po wakacjach wszyscy jesteśmy bardziej wypoczęci niż w trakcie trwania badania w 2009r.
W badanym okresie 7% osób odczuwało chandrę lub było smutnych przez cały lub prawie cały czas. Mało? Moim zdaniem dużo, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że osoby z głęboką depresją pewnie nie godziły się na wzięcie uwagę w badaniu.
Podsumowując, na ogół jesteśmy szczęśliwi, choć często zmęczeni. Jest wśród nas wielu ludzi na co dzień zadowolonych, ale jest również spory odsetek ludzi smutnych, którzy często czekają na pomoc. Tyle statystyki.
Pamiętajmy, że jest małe kłamstwo, duże kłamstwo i statystyka:)
Prośbę kieruję do większości zadowolonej społeczeństwa: zwróćcie czasem uwagę na tych smutnych!

Masz CHAD i dziecko? Uwaga na stres!

admin — Wed, 11 May 2011 18:06:16 +0000

Dzieci, których matkę lub ojca dotknęła choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) są szcególnie narażone na stres. Według nowych międzynarodowych badań prowadzonych przez Concordia University kortyzol, hormon stresu jest kluczowym graczem w dziedzinie zaburzeń nastroju. Wyniki opublikowane w „Psychological Medicine”, są pierwszym dowodem na to, że u dzieci mających rodzica cierpiącego na chorobę afektywną dwubuegunową mamy do czynienia ze zwiększonym ryzykiem podwyższenia poziomu kortyzolu w odpowiedzi na stresory normalnego codziennego życia.
„Poprzednie badania wykazały, że dzieci rodziców z chorobą dwubiegunową są cztery razy bardziej narażone na rozwój zaburzeń nastroju w stosunku do dzieci zdrowych rodziców”, mówi główny autor Mark Ellenbogen, Canada Research Chair w Developmental Psychopathology na Concordia University i członek Centre for Research in Human Development. „Celem naszych badań było określenie, jak to się dzieje.”

Ellenbogen z zespołem wykazali wcześniej, że poziom kortyzolu u dzieci rodziców dotkniętych chorobą dwubiegunową był wyższy niż u dzieci rodziców zdrowych. W obecnych badaniach mierzono poziom kortyzolu u tych samych osób w trakcie długotrwałych okresów stresu oraz epizodyczne. W obu przypadkach u dzieci rodziców z chorobą dwubiegunową poziom kortyzolu był o wiele większy niż u dzieci rodziców bez zaburzeń.

„Nasze badanie pokazuje, że dzieci rodziców z CHAD są biologicznie bardziej podatne na odczuwanie stresu w ich środowisku naturalnym w porównaniu z rówieśnikami mającymi rodziców wolnych od chorób psychicznych”, mówi Ellenbogen. Ta wysoka reaktywność na stres może być jednym z wyjaśnienień, dlaczego potomstwo osób z zaburzeniami nastroju jest później w znacznym stopniu narażone na podobne schorzenia.

„Uważamy, że może uda się zrozumieć, gdzie możemy interweniować, aby zapobiec rzeczywiście zwiększonej wrażliwości z krajów rozwijających się”, kontynuuje Ellenbogen. „Wierzymy, że ta wrażliwość rozwija w okresie dzieciństwa. Mamy nasze podejrzenia, że można uczyć rodziców i ich potomstwa, w jaki sposób radzić sobie ze stresem, jak radzić sobie z problemami, zanim staną się większymi stresorami i trudnościami. Będzie to miało ogromne znaczenie.”

O kortyzolu

Kortyzol jest hormonem, który jest produkowany przez organizm w odpowiedzi na niepokój. Według naukowców można go używać do monitorowania odpowiedzi na stres biologiczny.

Źródło: medicalnewstoday.com

Nałogowy nikotynizm wśród chorych na schizofrenię

admin — Thu, 02 Dec 2010 23:11:50 +0000

Autorem artykułu jest Krystyna Zdziechowska
Chorzy na schizofrenię palą więcej i umierają częściej z powodu następstw palenia niż reszta społeczeństwa, a nawet osoby z innymi schorzeniami psychicznymi

Wśród osób chorych na schizofrenię oraz inne zaburzenia psychotyczne bardzo często występuje ciężkie uzależnienie od nikotyny. Palenie tytoniu w grupie osób z zaburzeniami psychotycznymi wynosi 70-80% i jest wyższe w porównaniu z osobami z innymi zaburzeniami psychicznymi np. depresją (50%) i populacją ogólną (21%) . Przyczyny tego stanu rzeczy mogą być różne. Poza czynnikami związanymi ze stylem życia, osoby ze schizofrenią sięgają po papierosa, aby zmniejszyć nasilenie negatywnych objawów psychotycznych i/lub niepożądanych działań leków. Uważa się także , że w schizofrenii dochodzi do zmiany działania receptorów nikotynowych alfa-7.

Zwiększona umieralność w grupie chorych na schizofrenię jest w znacznej mierze (z wyjątkiem śmierci w wypadkach i samobójstw) związana z paleniem papierosów Nałogowe palenie papierosów jest przyczyną wyższej (w stosunku do ogółu społeczeństwa) umieralności chorych na schizofrenię z powodów związanych z nałogiem palenia (rak płuc, choroba wieńcowa, zaburzenia krążenia mózgowego, przewlekle zapalenie oskrzeli).

Umieralność z powodu raka płuc jest wśród chorych na schizofrenię dwukrotnie większa niż w populacji ogólnej; co najmniej 33% pacjentów ze schizofrenią cierpi z powodu choroby wieńcowej, a umieralność na zawał serca jest około dwa razy większa niż w populacji ogólnej.

Nałogowe palenie zwiększa także metabolizm niektórych leków przeciwdepresyjnych i przeciwlękowych, powodując konieczność stosowania wyższych dawek, a tym samym ryzyko wystąpienia silniejszych objawów ubocznych. Nie bez znaczenia jest fakt, ze chorzy na schizofrenię wydaja nawet ponad 30% swoich tygodniowych dochodów osobistych na papierosy !

Wielu chorych psychicznie chciałoby rzucić lub ograniczyć palenie. Tymczasem nie otrzymują oni wsparcia w tym kierunku, a nawet otrzymują rodzaj przyzwolenia, jakby duża ilość wypalanych papierosów była „usprawiedliwiana” zaburzeniami psychicznymi. Na oddziałach psychiatrycznych często pozwolenie na palenie używane bywa przez personel jako nagroda za pewne zachowania i stosowanie się do zaleceń.

Badania wykazały, że interwencje ( wsparcie, terapie, leki) stosowane w celu rzucenia/ograniczenia palenia są także w tej grupie pacjentów skuteczne. Autorzy przeglądu piśmiennictwa dotyczącego palenia tytoniu i chorób psychicznych postawili następujące pytanie: „ Czy jest jakiś powód, aby lekarze rodzinni, ogólni, psychiatrzy nie przykładali takiej samej wagi do rzucenia palenia przez osoby z zaburzeniami psychotycznymi, jak wobec osób zdrowych ?” Odpowiedź brzmi : „Nie”.

—

TacyJakJa.pl – pierwszy w Polsce serwis propagujący samoobserwację stanu zdrowia przez chorego na chorobę przewlekłą, w oparciu o anonimowe dzienniczki on-line przygotowane przez lekarzy specjalistów.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Depresja i samobójstwo a zmiany biologiczne

admin — Tue, 30 Nov 2010 19:10:12 +0000

Osoby z depresją i myślami samobójczymi mają niski poziom hormonu stresu – kortyzolu – we krwi i ślinie. W ich płynie mózgowo-rdzeniowym znajdują się również substancje, które sugerują zwiększone ryzyko powstania stanu zapalnego.
Odkrycia te mogą przyczynić się do rozwoju nowych metod diagnostyki i leczenia pacjentów z myślami samobójczymi oraz popełniających próby samobójcze.
Doktor Daniel Lindqvist z Wydziału Psychoimmunologii Lund University przedstawił wyniki tych badań w swojej pracy doktorskiej. Jest on członkiem grupy badawczej pod kierunkiem dr Lena Brindin, która postrzega stany zapalne w mózgu jako zjawisko silnie powiązane z depresją. Jest to nowa teoria odrzucająca powszechny pogląd, że depresja jest związana tylko z brakiem serotoniny i noradrenaliny.
„Leki oparte na serotoninie leczą wielu pacjentów chorujących na depresję. Wierzymy jednak, że zapalenie jest pierwszym krokiem rozwoju depresji i to ono wpływa na poziom serotoniny i noradrenaliny” – stwierdza Daniel Lindqvist.
Jeden z artykułów w jego pracy opisuje fakt, że u pacjentów „samobójców” odnotowuje się w płynie mózgowo-rdzeniowym niezwykle wysokie poziomy substancji związanych z zapaleniem (cytokin). Najwyższe wskazania zauważono u osób z rozpoznaniem depresji oraz tych, którzy dokonali nagłych prób samobójczych, np. próbowali się powiesić.
Grupa badawcza w Zakładzie Psychiatrii w Lund przygotowuje się właśnie do przeprowadzenia badań opartych na tej teorii. Pacjentom z depresją będą podawane leki przeciwzapalne z nadzieją ograniczenia jej objawów.
Naukowcy uważają, że przyczyny zapalenia uruchamiającego cały proces depresji mogą być różne. Może to być poważna grypa, autoimmunologiczne choroby takie jak reumatyzm lub poważna alergia, która prowadzi do stanów zapalnych w organizmie. Prawdopodobnie jest to też związane z jakąś podatnością genetyczną – niektóre warianty genów mogą powodować, że niektóre osoby są bardziej wrażliwe niż inne.
Inne badania w pracy Daniela Lindqvista pokazują, że pacjenci z depresją i poważnymi zamiarami popełnienia samobójstwa odnotowano niski poziom hormonu stresu, kortyzolu, we krwi. Niski poziom kortyzolu zauważono także w próbkach śliny o osób kilka lat po próbie samobójczej. Z interpretacji wynika, że u osób cierpiących psychicznie depresja doszło do zaburzenia układu stresu.
„Pobieranie próbek krwi i śliny oraz ich analiza jest łatwa w wykonaniu. Kortyzol i substancje zapalne mogłyby byś wykorzystane jako markery samobójstwa i depresji”, podsumował Daniel Lindqvist.

Źródło: medicalnewstoday.com

Polska chora psychicznie

admin — Thu, 04 Nov 2010 20:30:21 +0000

Jaki jest stosunek Polaków do osób chorych psychicznie? Jak wyrażamy się na temat osób z zaburzeniami psychicznymi? Ile w nas dyskryminacji, a ile akceptacji? Czy ludzie cierpiący i zwykle potrzebujący pomocy nie są odrzucani i spychani na margines? Badania CBOS-u przedstawiają niezbyt zadowalające statystyki. Przeanalizujmy wyniki badań, aby dowiedzieć się czegoś na temat podejścia Polaków do poważnych problemów zdrowia psychicznego. Zostało jeszcze dużo do poprawienia.

Dotarłem do wyników badań CBOS-u z roku 2008. Może nie są najświeższe, ale podejrzewam, że w ciągu dwóch ostatnich lat sytuacja nie zmieniła się na tyle diametralnie, żeby uznać te badania za nieaktualne.

Problem jest tak istotny, gdyż tylko 1% ogółu badanych przyznało, że nie ma w otoczeniu osoby chorej psychicznie! I to nie zmieniło się od roku 1996. Jeśli mamy do czynienia z ludźmi z problemami psychicznymi w takiej skali, należy głębiej zastanowić się jak swoje otoczenie traktujemy.

1. Jak określamy osoby chore psychicznie?
Odpowiedź na to pytanie jest dla mnie szokująca. Wymienię wszystkie epitety i określenia, które stosuje się w otoczeniu 61%(!) Polaków!:
wariat, czubek, świr, down, szajbus, fijoł, szurnięty, obłąkany, pomylony, popapraniec, zakręcony, poplątany, porąbany, ma odchyły, odbiło mu, fiśnięty, bzik, korek, nawiedzony, szalony, oszołom, stuknięty, bez piątej klepki, ma nierówno pod sufitem, ma coś pod kopułą, ma żółte papiery, deprecha, schiza, tumok, odmieniec, wyrzutek społeczeństwa, niebezpieczny dla otoczenia, niepoczytalny, nieprzewidywalny, nieodpowiedzialny, trudny do obcowania, nie do zniesienia, nienormalny, umysłowo niedorozwinięty, upośledzony umysłowo, psychicznie, głupi, przygłup, niemądry, gamoń, nierozgarnięty, ciemniak, dureń, idiota, kretyn, imbecyl, debil, jołop, matoł, cymbał, półmózg, niedorobiony, psychiczny, psychik, psychol, psychopata, psycho, umysłowy…..
Tak, moi Drodzy Polacy, tak nazywamy siebie nawzajem. I to są słowa cytowane z raportu CBOS-u!

A jak się czują ludzie chorzy tak określani?!

2. Trzy czwarte Polaków uważa chorobę psychiczną za wstydliwy problem, który należy ukrywać. Polacy zatem ukrywają i czują się napiętnowani pejoratywnymi określeniami wymienionymi w poprzednim punkcie.
O dziwo, gdy zapytano ankietowanych wprost o ich stosunek do chorych psychicznie, 65% odpowiedziało, że są nastawieni życzliwie. Albo ślepo wymawiamy negatywne określenia (m.in. dlatego, że język polski nie wypracował sobie zbyt wielu synonimów do „chory psychicznie”), albo jesteśmy życzliwi fałszywie. Wyniki badań pokazują, że zwykle uważamy, że mamy lepszy stosunek do osób z zaburzeniami psychicznymi niż nasze otoczenie. Pewnie nasze otoczenie myśli podobnie…
Najgorszy jest fakt, że najmniej życzliwi deklarują się uczniowie i studenci (18-24 lata), więc nie powinniśmy się spodziewać zmniejszenia stygmatyzacji w najbliższych latach!

3. Boimy się chorych psychicznie…
81% procent badanych deklaruje sprzeciw w sytuacji, gdy osoba hospitalizowana w szpitalu psychiatrycznym miałaby zostać opiekunem/opiekunką ich dziecka. Sprawa dotyczy opieki nad dzieckiem, pewnie wielu Czytelników również się z tym zgodzi. Ale co powiecie na fakt, że 54% Polaków wyraża jest przeciwko zięciowi/synowej po leczeniu psychiatrycznym?! Absurd.

4. Dyskryminacja.

Czy w Polsce dyskryminuje się osoby chore psychicznie, gdy chodzi o prawo do:	Chorzy psychicznie są dyskryminowani	Chorzy psychicznie nie są dyskryminowani
-pracy, zatrudnienia	80%	8%
-poszanowania godności osobistej	68%	17%
-wykształcenia, edukacji	65%	18%
-ochrony majątku	58%	17%
-sprawiedliwego sądu	47%	29%

Powyższą tabelkę pozostawię Wam do skomentowania.

Apeluję do wszystkich – chorych i zdrowych: Porzućcie stereotypy!